Τελευταια Νεα

Προτεινομενη Αναρτηση

Στα 50 μου έμαθα να λέω όχι σε ό,τι μου κάνει κακό και χαλάει τη ψυχολογία μου

Ο τίτλος τα περικλείει όλα. Είμαι 50 ετών και τώρα μόλις έμαθα ποια είμαι, τι ζητάω από τη ζωή, τι χρωστάω και τι μου χρωστάνε. Έμαθα να δι...

Taxidia Zohs

Λίγοι άνθρωποι μπορούν να χαίρονται χωρίς φθόνο για την ευτυχία των φίλων τους.

Δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση από τη φιλία. Και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τη χρειάζεται στη ζωή του. Που να μην έχει δώσει κομμάτια του εαυτού του στ’ όνομά της.














Γιατί όταν είναι αληθινή, έχει την ικανότητα να ξεγυμνώνει χαρακτήρες και να γεμίζει ψυχές. Να γίνεται αισθητή ακόμη κι όταν επικρατεί η απόλυτη σιωπή, γιατί πολύ απλά μπορεί να εκφραστεί χωρίς την παρουσία λέξεων.


Aληθινός φίλος λοιπόν, είναι αυτός που χαίρεται μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς του για την ευτυχία σου. Χωρίς να δηλητηριάζεται η ψυχή του από ζήλια και φθόνο. Χωρίς να αποδοκιμάζει τις επιλογές σου και να αμφιβάλλει για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου. Αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος που πετάει στα ουράνια με τις χαρές σου και πέφτει απ’ τα σύννεφα με τις λύπες σου. Που είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να σε δει να χαμογελάς και να βάλει στη θέση του όποιον τολμήσει να σε κάνει να δακρύσεις.


Δεν έχουν πολλοί το προνόμιο να έχουν δίπλα τους τέτοιους μοναδικούς ανθρώπους. Γιατί είναι όντως δυσεύρετοι. Κι αν έχεις την τύχη να μοιράζεσαι στιγμές και να δημιουργείς αναμνήσεις με φίλους πραγματικούς, μην τους αφήσεις ποτέ να φύγουν απ’ τη ζωή σου. Θα’ ναι πάντα εκεί για να σε ενθαρρύνουν όταν διστάζεις και να σε στηρίζουν όταν χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου. Είναι μέρος της ευτυχίας σου, γι’ αυτό και δε θα ζηλέψουν ποτέ την έντασή της.


Ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα σου γιατί έχουν ταιριάξει τα κομμάτια σας χωρίς πολλά-πολλά. Έχετε βρει αυτά που σας ενώνουν και δε θ’ αφήσετε ποτέ αυτά που σας χωρίζουν να μπουν στη μέση της φιλίας σας. Συμπληρώνετε με λίγα λόγια, ο ένας τον άλλο και μαζί, είστε ανίκητοι. Κι η φιλία να ξέρεις, γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί σημαίνει πως αντέχει στη φθορά του και ξεπερνάει με πείσμα κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο μονοπάτι της. Όποια μορφή κι αν έχει.


Κι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να χαίρονται χωρίς ίχνος φθόνου για την ευτυχία των φίλων τους. Να το θυμάσαι όταν επιλέγεις τους ανθρώπους που θέλεις να κρατήσεις στο πλάι σου. Γιατί οι διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι πολλοί κι οι μάσκες διαθέσιμες για όποιον τις κάνει κέφι, ακόμη περισσότερες. Ό,τι κι αν έχεις ζήσει, μη γίνεις ένας από αυτούς. Να παραμείνεις ο παλιός, καλός εαυτός σου και πίστεψέ με, αυτοί που έχουν σημασία θα το εκτιμήσουν.


Αν γνωρίζεις λοιπόν για τη θλίψη του φίλου σου, μη διστάσεις να την κάνεις δικιά σου. Να είσαι εκεί και για τις χαρές, αλλά και για τις λύπες του. Και θα σ’ το ανταποδώσει. Θα ξημερωθεί στο πλάι σου, ακούγοντάς σε να ονειροπολείς και να γκρινιάζεις για το παραμικρό. Θα είναι εκεί για να σε ταρακουνήσει όταν είσαι έτοιμος να ξεστρατήσεις και να σε επαναφέρει στο σωστό μονοπάτι. Γι’ αυτό να εμπιστεύεσαι αυτούς που δεν πρέπει να το ζητήσουν. Τους σπουδαίους ανθρώπους που κατάφεραν να εγκατασταθούν στην καρδιά σου και δε θα φύγουν ακόμη κι αν σε μια στιγμή τρέλας και απόγνωσης, τους το ζητήσεις.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΕΛΕΝΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ – PILLOWFIGHTS.GR
HEALINGEFFECT.GR
IMAGE: PIXABAY.COM
Taxidia Zohs

Το ότι σας πατάμε like δε σημαίνει ότι σας γουστάρουμε κιόλας.

Τα χρόνια περνάνε κι όσο αυτά περνάνε, τόσο πιο πολύ δικτυωνόμαστε στα social media και τόσο πληθαίνουν οι κομπλεξικοί που μετράνε ένα-ένα τα likes τους.












Βέβαια δε φτάνει μόνο αυτό. Μπαίνουν στη διαδικασία να αναλύσουν κιόλας το γιατί τους πατήσαμε like, έτσι μετράνε βλέπεις τις κατακτήσεις τους.


Ο ένας τους γουστάρει, ο άλλος ψάχνετε για σεξ, ο άλλος είναι τρελαμένος μαζί τους, τους ποθεί αφόρητα. Και κάπως έτσι καβαλάνε το καλάμι κι εμπρός ολοταχώς.












Απ’ την άλλη είναι κι αυτά τα γκομενάκια –αγόρια, κορίτσια ανεξαιρέτως– που κάνουν σκηνές ζηλοτυπίας στο ταίρι τους για τα likes που κάνουν οπουδήποτε αλλού πέρα απ’ τους ίδιους. Βρε δεν πα να λες εσύ επί ώρες ξοδεύοντας κάθε επιχείρημα, ότι είναι ξάδερφος , μια συμφοιτήτρια, ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι απλά σου άρεσε η φωτογραφία κι ήταν απλώς ένα like, θα υποστείς τις συνέπειες για το έγκλημα που διέπραξες. Εξονυχιστικός έλεγχος, ανάκριση, μουρμούρα, τσακωμοί και πάει λέγοντας. Θα μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που το πάτησες κι εννοείται πως δε θα τολμήσεις να το ξανακάνεις.




Συγγνώμη που θα σας χαλάσω αυτή την ψευδαίσθηση των πολλαπλών κατακτήσεων και θα σας γκρεμίσω το όνειρο, όμως το ότι σας κάνουμε like δε σημαίνει ότι σας γουστάρουμε κιόλας. Τα πράγματα είναι απλά, εμείς τα περιπλέκουμε στο μυαλό μας. Είναι «Μου αρέσει», όχι «Μου αρέσεις». Ένα γράμμα μείον κι όμως αυτό είναι που κάνει όλη τη διαφορά κι αλλάζει το όλο νόημα.




Κάνει κάποιος like επειδή του αρέσει η φωτογραφία σαν φωτογραφία, είναι πετυχημένη, έχει ωραίο background, ή μπορεί να κάνει mercy like, γνωστό ως like της ανταπόδοσης, επειδή του κάνεις κι εσύ. Μη χρεώνετε στον άλλον ανύπαρκτες καψούρες. Δε γίνεται να γουστάρει εσένα κι άλλους τριάντα ανθρώπους παράλληλα.




Ένα like σε παλιές δημοσιεύσεις και φωτογραφίες δε σημαίνει ότι θέλω να σε παντρευτώ. Δε σημαίνει ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Δε σημαίνει καν ότι μου αρέσεις. Μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι εκεί που βαριόμουν πήρα σβάρνα τα προφίλ κάποιων γνωστών μου κι όταν έπεσα σε μία ενδιαφέρουσα δημοσίευση έκανα like. Ε και;




Εξάλλου γι’ αυτό το λόγο δεν εφευρέθηκαν όλες αυτές οι εφαρμογές; Ναι μεν μας φέρνουν σε μια άμεση επικοινωνία, αλλά είναι κι η ενασχόληση του καθένα πλέον όταν δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Θα χαζέψει ψάχνοντας προκειμένου να σκοτώσει την ώρα του.




Μη δίνετε λοιπόν τόσο μεγάλη βάση στο κάθε like που σας κάνουν γιατί το πιο πιθανό είναι να μη σημαίνει απολύτως τίποτα. Ούτε ότι είστε μοντέλα ούτε καρδιοκατακτητές μέσα από φωτογραφίες. Εκτός των άλλων σκεφτείτε ότι αν κάποιος έχει εκατό φίλους στο facebook, τους πολύ γνωστούς δηλαδή, θα πάρει 40 likes, αν έχει χίλιους και παραπάνω φίλους, δηλαδή τη Σάρα και τη Μάρα λογικό είναι ότι θα πιάσει και τα 500. Και ξαναλέω «ε, και;» .




Απ’ την άλλη εσείς που αμφισβητείτε τις σχέσεις σας και πιάνεστε απ’ τα likes που κάνουν σε τρίτους, βρίσκοντας αυτό ως σοβαρό λόγο για να αρχίσει και Γ’ Παγκόσμιος πόλεμος μεταξύ σας, κρίμα για το χρόνο που σας αφιερώνουν ακόμα και για να σας απαντήσουν στις σκηνές ζηλοτυπίας που κάνετε. Γι’ αυτό ασχοληθείτε με πιο ενδιαφέροντα πράγματα και μη σπαταλάτε φαιά ουσία αναλύοντας το κάθε «μου αρέσει», που στη τελική δεν έχει και καμιά αξία.












Επιμέλεια Κειμένου Μαρίας Παπαϊωάννου: Πωλίνα Πανέρη






Συντάκτης: Μαρία Παπαϊωάννου













pillowfights
Taxidia Zohs

10 tips που πρέπει να ξέρει κάθε γυναίκα για να πετύχει το τέλειο μακιγιάζ!!!

Μακάρι να μη νιώθατε ποτέ την ανάγκη να βαφτείτε.












Όμως, η κούραση της καθημερινότητας, η διάθεσή για ανανέωση και -γιατί να το κρύψουμε;- οι κοινωνικές συμβάσεις οδηγούν τις γυναίκες σε συχνότατη χρήση μακιγιάζ.


Εφόσον, λοιπόν, μπαίνετε στη διαδικασία αυτή, κάντε το σωστά! Διαβάστε δέκα χρήσιμες συμβουλές μακιγιάζ για μάτια και χείλη για τέλεια αποτελέσματα.


Μάτια




Για τέλειες βλεφαρίδες


Απλώστε τη μάσκαρα από τις ρίζες προς τις άκρες κάνοντας κινήσεις ζιγκ-ζαγκ, για να προσθέσετε όγκο. Είναι σημαντικό, να μην ξεχνάτε τις κάτω βλεφαρίδες! Για να αποφύγετε τις προβλεπόμενες μουτζούρες, σκουπίστε ελαφρά το βουρτσάκι πριν τη χρήση, για να φύγει το περιττό χρώμα. Οι επαγγελματίες συνιστούν, επίσης, την εφαρμογή δύο διαφορετικών τύπων μάσκαρα, για τέλειο αποτέλεσμα – πρώτα μήκους και στη συνέχεια όγκου.


Πώς να κάνετε το μολύβι να… μείνει στη θέση του


Απλώστε κάτω από τα μάτια σας λίγο κονσίλερ πριν βάλετε μολύβι. Το κονσίλερ θα σταθεροποιήσει το μολύβι, αποτρέποντας το «τρέξιμο».


Πώς να κάνετε τα μάτια σας να φαίνονται μεγαλύτερα και λαμπερά


Χρησιμοποιήστε ένα μολύβι στους τόνους του άσπρου και περάστε την εσωτερική γωνία των ματιών σας μ’ αυτό -τις γωνίες, δηλαδή, δεξιά και αριστερά της μύτης. «Σβήστε» το έντονο άσπρο με μια σκιά σε ανοιχτό χρώμα, χρησιμοποιώντας ένα πινέλο ή το δάχτυλό σας . Το άσπρο χρώμα θα δώσει ένταση και λάμψη στο βλέμμα σας.





Μυστικά για το eyeliner


Για μεγαλύτερα μάτια, δώστε μια ελαφριά κλίση προς τα πάνω, σε μία γραμμή που να συνεχίζει νοητά από το τέλος του βλεφάρου. Είναι σημαντικό να μην το παρακάνετε -θυμηθείτε ότι δεν είστε η Κλεοπάτρα. Επίσης: προτιμήστε γήινα χρώματα αν θέλετε να βάψετε τα κάτω βλέφαρα. Το μαύρο eyeliner θα κάνει τα μάτια σας να φαίνονται μικρότερα.


Χείλη


Για λεία και απαλά χείλη με κραγιόν


Τα κραγιόν, και ειδικά τα φτηνά, έχουν την τάση να ξεραίνονται και να δίνουν στα χείλη σας όψη… ψηφιδωτού. Για να διατηρήσετε λείο το κραγιόν στα χείλη σας, περάστε τα πρώτα με ένα λιποζάν -θα δημιουργήσει ένα απαλό στρώμα που θα καλύψει τυχόν πτυχές ή ξηρότητα.


Για μεγάλα, ζουμερά χείλη


Για σαρκώδη, εντυπωσιακά χείλη οι ειδικοί συνιστούν το εξής: περιγράψτε τα χείλη σας προσεκτικά με ένα μολύβι σε φυσική απόχρωση. Στη συνέχεια, «γεμίστε» τα χείλη σας με το κραγιόν της επιλογής σας – τα σκούρα χρώματα αφαιρούν από όγκο, επομένως προτιμήστε ανοιχτόχρωμα κραγιόν σε φυσικές αποχρώσεις. Τέλος, επιλέξτε ένα κραγιόν σε πιο σκούρα απόχρωση και περάστε ελαφρά τις εξωτερικές γωνίες. Απλώστε το σκουρόχρωμο κραγιόν στα χείλη σας με τρόπο τέτοιο, ώστε το χρώμα να «σβήνει» από έξω προς τα μέσα.


Πώς να κάνετε το κραγιόν να μείνει


Αυτό είναι το πλέον συνηθισμένο πρόβλημα μακιγιάζ: αν το κραγιόν δεν είναι ανεξίτηλο, σιγά-σιγά σβήνεται και, τελικά, φεύγει και εσείς μοιάζετε σαν να μη βάλατε ποτέ κραγιόν. Για κραγιόν με διάρκεια, ακολουθήστε την εξής διαδικασία: πρώτα, απλώστε στα χείλη σας λίγο make up ως βάση. Φτιάξτε περίγραμμα με ένα μολύβι χειλιών -το μολύβι, γενικά, διαρκεί πολύ περισσότερο από το κραγιόν- και βάψτε τα χείλη σας με το κραγιόν της αρεσκείας σας. Είναι σημαντικό, στο τέλος, να αφαιρέσετε με λίγο χαρτί το πλεονάζον κραγιόν.





Γενικές Συμβουλές


Για να μη μοιάζετε με κλόουν


Διαλέξτε ποιο σημείο του προσώπου σας θα τονίσετε. Σίγουρα γνωρίζετε τα δυνατά σας σημεία -τονίστε αυτά. Μην χρησιμοποιήσετε έντονο κόκκινο κραγιόν και χρωματιστές σκιές, μαζί. Επιλέξτε τι από τα δύο επιθυμείτε να αναδείξετε με το μακιγιάζ σας και μην το παρακάνετε. Η κομψότητα απαιτεί απλότητα.


ΜΗΝ αρχίζετε από τη βάση


Βάλτε το makeup ή την πούδρα τελευταία! Αν αφήσετε για το τέλος το άπλωμα της βάσης, θα έχετε τη δυνατότητα να διορθώσετε τυχόν λάθη του μακιγιάζ στα μάτια – να “σβήσετε” περιττές γραμμές ή σκιά που έχασε το δρόμο της.


Αν φοράτε γυαλιά


Προσθέστε μια μαύρη γραμμή στο επάνω βλέφαρο είτε με eyeliner, είτε με μολύβι ή σκουρόχρωμη σκιά. Χρησιμοποιείστε όμως, ανοιχτή σκιά ή μολύβι για τη γραμμή κάτω από το μάτι σας. Μ’ αυτό τον τρόπο, τα μάτια σας θα αναδειχθούν πίσω από τους φακούς!















diaforetiko.gr
Taxidia Zohs

Δείτε τις πιο ισχυρές γυναίκες στο κόσμο για το 2017





Γυναίκες που δραστηριοποιούνται σε καίριες θέσεις στον κόσμο των επιχειρήσεων έχοντας τον πρώτο λόγο σε τομείς των όπως τεχνολογία και η ομορφιά και ξεχώρισαν το 2017, σε αυτές κάνει αφιέρωμα το περιοδικό Fortune δημοσιεύοντας μια λίστα με τις 50 πιο ισχυρές businesswomen.

Μιλάμε για γυναίκες που παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις σε εταιρείες κολοσσούς όπως η Pepsi και η Facebook. Παρατηρήσαμε ότι Reese Witherspoon χάνει λίγο της προσοχής μιας και βρίσκεται 51η θέση, όχι βέβαια και άσχημα για την παραγωγό που κέρδισε φέτος ένα Emmy για τη σειρά Big Little Lies και για το lifestyle brand που διατηρεί, το Draper James.

Ιδού η λίστα με τις μεγάλες κυρίες των επιχειρήσεων.


1. Mary Barra
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος, της General Motors
2. Indra Nooyi
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος , στην PepsiCo
3. Marillyn Hewson
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος ,της Lockheed Martin
4. Abigail Johnson
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος Πρόεδρος στην Fidelity Investments
5. Sheryl Sandberg
COO, στην Facebook

6. Ginni Rometty
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος, της IBM
7. Meg Whitman
Διευθύνουσα Σύμβουλος, της Hewlett Packard Enterprise
8. Safra Catz
Διευθύνον Στέλεχος, Oracle
9. Phebe Novakovic
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος στην General Dynamics
10. Ruth Porat
SVP και CFO στην Alphabet

11. Lynn Good
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος , της Duke Energy
12. Helena Foulkes
Πρόεδρος και CVS/Pharmacy
13. Angela Ahrendts
SVP, Retail, Apple
14. Susan Wojcicki
Διευθύνουσα Σύμβουλος, στην YouTube
15. Tricia Griffith
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος , στην Progressive
16. Cathy Engelbert
Διευθύνουσα Σύμβουλος, της Deloitte
17. Pam Nicholson
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της Enterprise Holdings
18. Ann Marie Campbell
EVP, U.S. Stores, Home Depot
19. Geisha Williams
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος , της PG&E Corporation
20. Debra Reed
Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της Sempra Energy

21. Karen Lynch

Πρόεδρος της Aetna

22. Sandra Peterson
Παγκόσμια διευθύντρια της Johnson & Johnson
23. Heather Bresch
Διευθύνουσα Σύμβουλος, της Mylan
24. Marianne Lake
CFO, της JPMorgan Chase
25. Margaret Keane
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος, της Synchrony Financial26. Amy Hood
EVP και CFO, στην Microsoft
27. Mary Callahan Erdoes
Διευθύνουσα σύμβουλος, στηνJPM Asset Management και στην JPMorgan Chase
28. Judith McKenna
EVP και COO, Walmart
29. Barbara Rentler
Διευθύνουσα Σύμβουλος, στην Ross Stores
30. Leanne Caret
Πρόεδρος και Νομική Σύμβουλος , στην Space & Security, Boeing31. Denise Morrison
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος στην Campbell Soup
32. Vicki Hollub
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος τηςOccidental Petroleum
33. Shari Ballard
Senior EVP και Πρόεδρος της Multichannel Retail και της Best Buy
34. Debra Crew
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος , στην Reynolds American και στην British American Tobacco
35. Kathleen Murphy
Πρόεδρος, στην Personal Investing, και στην Fidelity Investments36. Lynne Doughtie
Διευθυντικό στέλεχος στην KPMG U.S.
37. Mary Mack
Senior EVP και επικεφαλής της Community Banking και της Wells Fargo
38. Julie Sweet
Διευθύνουσα Σύμβουλος, της North America και της Accenture
39. Carolyn Tastad
Πρόεδρος, της North America και της Procter & Gamble
40. Bridget Van Kralingen
SVP, Industry Platforms,της IBM
41. Crystal Hanlon
Πρόεδρος, Northern Division, στην Home Depot
42. Shira Goodman
Διευθύνουσα Σύμβουλος, της Staples
43. Jennifer Taubert
Εταιρικός σύμβουλος και πρόεδρος της, Johnson & Johnson
44. Anna Manning
Πρόεδρος και διευθύνουσα, στην Reinsurance Group of America

45. Michele Buck
Πρόεδρος και διευθύνον, στην Hershey
46. Deanna Mulligan
Πρόεδρος και διευθύνουσα Σύμβουλος, στην Guardian Life Insurance
47. Bonnie Hammer
Πρόεδρος, στην NBCUniversal Cable Entertainment Group Comcast
48. Mary Dillon
Διευθύνον Σύμβουλος, στην Ulta Beauty
49. Margo Georgiadis
Διευθύνουσα Σύμβουλος, στηνMattel
50. Anne Finucane
Αντιπρόεδρος, στην Bank of America


Taxidia Zohs

Αυτός ο «ένας» που καταρρίπτει όλους τους κανόνες σου.

Πότε μη λες πότε. Το σύμπαν θα κάνει τα πάντα και θα το καταφέρει -σε διαβεβαιώ- να σε διαψεύσει.












Όση σιγουριά και να έχεις για τον εαυτό σου, όσο αυστηρά κι αν τηρείς τα όρια και τους κανόνες που έχεις βάλει για εσένα και τους άλλους, θα βρεθεί αυτός ο άνθρωπος που θα στα γκρεμίσει όλα.




Μαζί του θα ξεχάσεις τι θα πει εγωισμός. Θα υποχωρείς ξανά και ξανά, μόνο για να μη ρισκάρεις ούτε για αστείο να τον χάσεις. Θα σου μάθει να ακούς πιο προσεχτικά, να μιλάς πιο ουσιαστικά, να αντιδράς πιο ψύχραιμα. Θα σε κάνει να ενδιαφερθείς για πράγματα, μουσικές, βιβλία και προορισμούς που δεν ήξερες ότι υπάρχουν. Θα σε κάνει να σιωπήσεις σε στιγμές που θα φώναζες, να καταλαβαίνεις τις ανάγκες του χωρίς να στις λέει, να διαβάζεις το βλέμμα του χωρίς να σε κοιτάζει.




Στο λέω αλήθεια. Θα έρθει εκείνος ο έρωτας κάποια στιγμή στη ζωή σου, που θα αλλάξει όλα σου τα δεδομένα. Θα δεις τι σημαίνει να ηρεμείς μόνο στην αγκαλιά του, εσύ που σε όλη σου τη ζωή ηρεμείς μόνο με τη μοναξιά σου. Θα νιώσεις να τρέχουν δάκρυα απ’ τα μάτια σου σε κάποιον τσακωμό σας χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα για να τα σταματήσεις. Εσύ που δεν κλαις ποτέ γιατί το θεωρείς αδυναμία.




Θα νιώσεις αγάπη για ανθρώπους που μέχρι πριν λίγο καιρό δε γνώριζες. Τους δικούς του ανθρώπους. Για τους γονείς του, που μπορεί να μην ανήκουν στα δικά σου οικογενειακά πρότυπα ή μπορεί κάποιες φορές να γίνονται αδιάκριτοι και πιεστικοί. Λίγο θα σε νοιάζει, γιατί αν δεν υπήρχαν εκείνοι, δε θα είχες γνωρίσει εσύ τον άνθρωπό σου. Για τους φίλους του, που δεν είναι προσωπικές σου επιλογές, αλλά ξέρεις ότι στα δύσκολα θα είναι εκεί να στηρίξουν εκείνον που εσύ λατρεύεις. Είναι μεγάλο μέρος της δικής του ζωής, θα γίνουν και της δικής σου. Όχι γιατί θα στο επιβάλλει, αλλά γιατί πραγματικά θα το θες.




Θα καταλάβεις τι θα πει «νοιάζομαι». Θα αρρωσταίνει κι αντί να χαλιέσαι που γκρινιάζει, θα θες να τον φροντίσεις μόνο εσύ, όλη μέρα κι όλη νύχτα, σαν να μην υπάρχει αύριο. Θα πηγαίνει κάπου με το αυτοκίνητο ή τη μηχανή κι αν αργήσει να σε ενημερώσει ότι έφτασε καλά, εσύ θα έχεις φτιάξει στο μυαλό σου άπειρα σενάρια. Όχι, δεν τρελάθηκες. Ερωτεύτηκες παράφορα.




Θα ζηλεύεις παράλογα. Ακόμα και για αστεία πράγματα. Θα ζηλεύεις βλέμματα, αθώα αγγίγματα, μηνύματα που από διακριτικότητα δε θα διαβάσεις. Θα σε πειράζει αν είναι ενεργός στο facebook και δε μιλάει μαζί σου, θα μάθεις στα σίγουρα πώς να γράφεις καρδούλες στο πληκτρολόγιό σου, θα παραμένεις ξύπνιος μέχρι το ξημέρωμα, με τα μάτια σου να πονάνε απ’ τη νύστα μόνο για να του μιλάς μέσω βιντεοκλήσης και σίγουρα δε θα κοιμάσαι αν δε σου πει «καληνύχτα».




Πίστεψε με, θα ξεχάσεις πονοκεφάλους, ποδοσφαιρικούς αγώνες, βραδιές κοριτσιών, μπίρες με τους κολλητούς, αξημέρωτα βράδια μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή να δουλεύεις. Θα σκέφτεσαι μόνο πότε θα τον δεις. Θα θέλεις να κάνετε έρωτα κάθε βράδυ. Ίσως και κάθε πρωί, μεσημέρι κι απόγευμα. Όχι μία φορά, πολλές φορές. Θα νιώθεις το κορμί σου να πονάει, να μην αντέχει κι εσύ θα ζητάς κι άλλο. Δε θα έχεις αναστολές ούτε ταμπού. Θα θες να τα δοκιμάσεις όλα μαζί του και θα απολαύσεις κάθε εκδοχή του.




Όλα αυτά τα όμορφα κι άλλα τόσα θα ζήσεις όταν γνωρίσεις τον άνθρωπο της ζωής σου. Αν δεν είσαι απ’ τους τυχερούς και τον χάσεις για οποιονδήποτε λόγο, σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα. Πολύ. Σκέψου όμως ότι αυτό συμβαίνει γιατί άγγιξες την απόλυτη ευτυχία και μόνο γι’ αυτό πρέπει να νιώθεις τυχερός. Ξεπέρασες τον εαυτό σου, ξέχασες τους κανόνες και τις αναστολές σου κι έζησες το όνειρο.




Να τον κρατήσεις αυτόν τον άνθρωπο. Στο μυαλό σου, στην καρδιά και στις αναμνήσεις σου. Ακόμα καλύτερα κάνε ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου για να τον κρατήσεις στη ζωή σου. Δεν υπάρχει δεν πρέπει ή δεν μπορώ. Είναι ο «ένας» σου, βρες τρόπο και κάνε το θαύμα σου. Γίνε η εξαίρεση του κανόνα, που θέλει τους μεγαλύτερους έρωτες να κοιμούνται σε διαφορετικά κρεβάτια, εσύ να κοιμάσαι και να ξυπνάς δίπλα του.






Συντάκτης: Μαρία Σοφιανού


Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
Taxidia Zohs

Υπάρχει μεγαλύτερη ήττα από την απόσταση ανάμεσα σε δύο μυαλά;

Κάποιες αδύναμες στιγμές μου, μεσημέρια συνήθως –εκείνες τις ώρες που σου λείπει κάποιος μόνο αληθινά και πολύ– σκρολάρω το προφίλ σου, γυρίζω το δρομέα από ‘δω κι από ‘κει μηχανικά, σαν να ψάχνω κάτι πολύ συγκεκριμένο – δεν ψάχνω τίποτα.












Χαζεύω τις φωτογραφίες σου, όσες επιτρέπεις να βλέπουν οι πολλοί μονάχα και κάποιες ξεχασμένες –κατά λάθος ή επίτηδες– κοινές μας.


Εγώ που χάζευα τα μάτια σου και τις στιγμές μας τις θυμάμαι μία-μία, πότε τραβήχτηκαν, πού, πώς, τι είπες πριν, τι είπα μετά – τι ειρωνεία. Κι ο δρομέας τρελαμένος σαν να τα ‘χει χάσει, γυρίζει λες και χαϊδεύει το πρόσωπό σου.


Κι η σήμανση «προσθήκη στους φίλους» έρχεται να μου χαρίσει ένα στιγμιαίο γέλιο. Ξέσπασμα αμηχανίας ή και θυμού. Να προσθέσω στους φίλους μου εσένα, τον πιο δικό μου άνθρωπο, εσένα τον πιο ξένο.


Γοητευτικές οι αντιθέσεις στη ζωή, είναι όμως και κάτι οξύμωρα που δεν μπορείς να τα διαχειριστείς. Σαν να γίνονται για να γελάσει κάποιος με ‘σένα ή μάλλον για να γελάσεις εσύ με ‘σένα.


Υποσχέσεις, όρκοι, πεποιθήσεις και βαρύγδουπες δηλώσεις. Όλα καίγονται, όλα διαψεύδονται. Μα μεγαλύτερη ήττα και διάψευση απ’ το να καταλήγει ξένος ο πιο δικός σου άνθρωπος, δεν υπάρχει. Μεγαλύτερη ήττα απ’ την απόσταση ανάμεσα σε δύο μυαλά που ταξίδευαν για ένα κοινό προορισμό και δύο καρδιές που έμαθαν να χτυπούν συγχρονισμένα, πες μου, υπάρχει;


Ναι, κάθε «για πάντα» είναι προσωρινό μα κάθε φορά θα ξεκινάς με την ελπίδα να κρατήσει. Κι αν δεν ξεκινάς με αυτήν, καλύτερα κάνε ένα βήμα πίσω, μείνε στο ματαιόδοξο ρεαλισμό σου.




Με ρώτησαν μια μέρα, τι μου είσαι, τι σου ήμουν. Γέλασα, μου φάνηκε στα αλήθεια αστείο. Δεν απάντησα, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Τι να πω; Μου ήσουν ένα «τα πάντα» που έγινε «τίποτα»;


Περαστικοί είναι όλοι αυτοί οι άγνωστοι που συναντάς εκεί έξω. Που καμιά φορά –σπάνια– χαμογελάς κι –ακόμα σπανιότερα– ανταποδίδουν. Ασφαλείς, ακίνδυνοι. Δεν μπορούν να σου κάνουν κακό, να σε πληγώσουν, δεν τους έχεις ανοίξει καμία πόρτα, δεν έχει ραγίσει ούτε στο ελάχιστο το τείχος σου, είσαι ασφαλής, δεν κινδυνεύεις από αυτούς, δεν μπορείς να πάθεις κάτι.


Είναι όμως και κάποιοι περαστικοί που στο παρελθόν υπήρξαν μόνιμοι συνεπιβάτες –ή έτσι θέλησαν να παρουσιαστούν–, που διατυμπάνιζαν πως ήρθαν χωρίς εισιτήριο επιστροφής κι όμως μια μέρα στρίμωξαν στις αποσκευές τους αναμνήσεις, γέλια, φωνές και μερικά απ’ τα κομμάτια σου και χάθηκαν πάλι μες στο πλήθος των άγνωστων περαστικών.


Αυτοί οι περαστικοί, αυτοί οι άγνωστοι που κάποτε σε γνώριζαν πολύ καλά, αυτοί οι ξένοι που υπήρξαν το πιο δικό σου κομμάτι, τα πιο οικεία σου πρόσωπα, είναι πια οι πιο επικίνδυνοι. Είναι αυτοί που άνοιξες διάπλατα πόρτες και παράθυρα κι όταν έφυγαν πήραν μαζί τους αντικλείδια. Και τώρα κάθε τυχαία συνάντηση τους επιτρέπει να μπαίνουν μέσα στα υπόγειά σου και να τα κάνουν άνω-κάτω.


Με πονούσες, μου έλεγες, κι εννοούσες πως με νοιάζεσαι. Να ‘ξερες όμως πόσες φορές ήταν κυριολεκτικό. Σε πόνεσα κι εγώ, το ξέρω, πλέον το βλέπω. Κατάλαβα πού ήμουν λάθος, πότε το παράκανα, πως πάντα έδινα τα λάθος μηνύματα. Λυπάμαι, όμως πια δεν έχει σημασία, έτσι δεν είναι; Πλέον είναι αργά κι εμείς οι δύο, τίποτα παραπάνω από δύο γνωστούς με μεγάλο παρελθόν και καθόλου μέλλον.


Πώς το κάνουν αυτό οι άνθρωποι; Πώς διαγράφουν τόσο εύκολα; Πώς γυρνάνε τα κεφάλαιά τους σε λευκές σελίδες; Ξεχνάνε οι άνθρωποι και γίνονται ξένοι σε λίγες στιγμές. Χτίζουν χρόνια για να διαγράψουν στιγμιαία. Κάνουν τις παρουσίες, απουσίες και συνεχίζουν σαν να μη συναντήθηκαν ποτέ.


Πώς κοιμάσαι; Πώς ξυπνάς; Κάθε πότε τρυπώνω στις σκέψεις σου; Άραγε χωράω ακόμα σε αυτές; Θα θυμάσαι, δε γίνεται να μη θυμάσαι, δεν μπορεί να ξέχασες. Όταν δένεσαι στα αλήθεια με κάποιον, δε λύνεσαι ποτέ. Άραγε δέθηκες;


Εμείς όμως είμαστε τυχεροί, μωρό μου, δεν κινδυνεύουμε από μια τέτοια συνάντηση. Θα κλειστώ στη σιγουριά της απόστασης που δε μου επιτρέπει να σε δω τυχαία να περνάς από μπροστά μου, που δε θα χρειαστεί να σκεφτώ αν θα πω ένα «γεια» σε αυτόν τον πολύ δικό μου ξένο. Ή είμαστε τόσο άτυχοι, που δε θα βρούμε την ευκαιρία να γνωριστούμε ξανά.


Γράφει η Πωλίνα Πανέρη



Πηγή
Taxidia Zohs

Εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ένα χαμόγελο ολόκληροι.

Τόση στεναχώρια γύρω μας, τόση κακία, τόση καχυποψία που σε «ποτίζουν» μερικές φορές και αρχίζεις και πιστεύεις ότι μόνο έτσι είναι οι άνθρωποι. Κι αρχίζεις κι εσύ γίνεσαι κι εσύ έτσι…












Υπάρχουν όμως εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ένα χαμόγελο ολόκληροι. Θα μιλήσουν και μόνο καλό θα έχουν να πουν. Τίποτα περίεργο, τίποτα που να κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Καθάριο και ειλικρινές.


Είναι εκείνοι που σκέφτονται για τον άλλον σαν τον ίδιο τους τον εαυτό. Σαν ότι δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη σε ό,τι λένε και κάνουν οι άλλοι. Δεν παρεξηγούν τίποτα, γιατί φέρονται σαν να μην υπάρχει συμφέρον από τον απέναντι, μιας και από τους ίδιους δε θα υπήρχε ποτέ.




Είναι εκείνοι οι χρωματιστοί άνθρωποι, με εκείνα τα ζωηρά και φωτεινά χρώματα γύρω τους, που αν τύχει και τους έχεις στη ζωή σου ξέρεις ότι έχεις μιας ζωής φίλους που θα σου σταθούν χωρίς να σου κρύψουν ποτέ την αλήθεια, ποτέ δε θα σου «χαϊδέψουν» τα αυτιά, αλλά πάντα θα σου μιλάνε γλυκά και ζεστά. Θα σου δώσουν τη θετική τους ενέργεια, θα σε κάνουν κι εσένα να σκεφτείς θετικά. Θα τρέξουν για σένα χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί δεν έχουν δεύτερες σκέψεις για κανέναν.


Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο σκοπό πίσω από τις πράξεις τους. Καμία κακία, καμία αμφιβολία, καμία καχυποψία. Πιστεύουν αυτό που ακούνε, αυτό που βλέπουν.


Και μη νομίζεις ότι είναι αφελείς αυτοί οι τύποι. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι αυτοί που σκέφτονται, ότι για να είναι καλά οι ίδιοι θα πρέπει να είναι καλά και όλοι που τον περιβάλλουν. Και κάνουν ό,τι μπορούν γι αυτό.


Και τους λατρεύω. Γιατί με ηρεμούν, με μαθαίνουν να γίνομαι καλύτερη, μου μαθαίνουν να σκέφτομαι θετικά, ότι δεν είναι απαραίτητο ο απέναντι μου να έχει δεύτερες σκέψεις για μένα. Μπορώ να τον πιστέψω και να έχω μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη μου και αν τελικά διαπιστώσω το αντίθετο, θα είναι απλώς ένας ακόμα που πέρασε και δεν άγγιξε. Εξάλλου αυτός θα χάσει.


Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν κερδίζει αληθινά, παρά μόνο όταν κερδίζουμε όλοι. Συμφωνείς;


Της Κατερίνας Τσαμπά







ΠΗΓΗ: www.anapnoes.gr
Taxidia Zohs

Φίλα με και φύγε πριν το ξημέρωμα.

Ξημερώματα Σαββάτου, μήνας Ιανουάριος, σε ένα δυάρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η Μαρίνα κουμπώνει βιαστικά το φόρεμά της, περνάει το φουλάρι στο λαιμό της. Ο Άγγελος ξαπλωμένος στον καναπέ ανάβει τσιγάρο.












Της το είπε ξεκάθαρα: «Τους εγωισμούς σου και τις αγάπες σου κράτα τα για τον εαυτό σου, αυτά δεν είναι για μας. Εμείς είμαστε αλλιώτικοι απ‘ τους άλλους. Φύγε όποτε θες κι έλα όποτε θες πίσω. Εδώ θα είμαι.




Κάνε έρωτα με όποιον θες κι έλα πάλι εδώ να ξαπλώσουμε αγκαλιά, να σε νιώθω δικιά μου μόνο για την ώρα που θα ‘μαστε μαζί. Μόνο μη μου κλέψεις κομμάτια μου, μη με κάνεις να σε ερωτευτώ και να σε θέλω δικιά μου όλες τις ώρες.




Δε θέλω να σε χρειάζομαι και να σε νοιάζομαι, γιατί αν το κάνουμε θα τα χάσουμε όλα μωρό μου τ ‘ακούς; Όλα.




Κι αν όλο αυτό πάψει να είναι παιχνίδι τί θα είναι μου λες; Θα είναι έρωτας ή αγάπη;»




Ο καθένας μας σε αυτή τη ζωή έχει κάποιον. Κάποιον που δένεται μαζί του απότομα, αποκτά μια οικειότητα την οποία δεν μπορεί να εξηγήσει και εξαρχής τον τρομάζει.




Είναι αυτοί που κάνουν σα δεκαπεντάχρονα και συναντιούνται στα κρυφά. Χάνονται για μήνες και μετά από καιρό είναι πάλι ξαπλωμένοι στο ίδιο κρεβάτι. Κορμιά που δεν ξυπνάνε μαζί. Δεν θέλουν είναι όλη μέρα μαζί. Κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις ο ένας τον άλλον.




Αποκαλύπτουν τα πιο κρυφά τους μυστικά. Δεν ψάχνουν τρόπο επικοινωνίας, γιατί ήδη έχουν βρει δικό τους κώδικα να επικοινωνούν.




Σ’ αυτόν τον κώδικα δεν κυριαρχούν τα ψεύτικα χαμόγελα και οι στημένες συμπεριφορές. Λένε τα πάντα με τον τρόπο και το ύφος που θέλουν. Και μετά θέλουν να απομακρυνθούν, θέλει να μείνει ο καθένας σπίτι του.




Δε ζητούν και δεν περιμένουν τίποτα ο ένας απ‘ τον άλλον αλλά ταυτόχρονα διατάζουν και υποτάσσονται και οι δύο. Δεν ζούνε ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Έχουν μόνο το παρόν και τους αρκεί.




Απεχθάνονται να γίνονται σκλάβοι της συνήθειας και της καθημερινότητας. Δε θέλουν ηρεμία κι ησυχία, θέλουν ελευθερία, κίνδυνο και αμαρτία. Είναι αυτοί που γουστάρουν να τσαλακώνονται.




Αυτοί οι έρωτες τα έχουν όλα. Κυριαρχεί το πάθος.




Ανεξάρτητα από το αν ο έρωτας είναι το μεγαλύτερο μυστήριο, ο άνθρωπος δεν παύει να θέλει να το ξεκλειδώσει. Μπορεί όμως; Ίσως και να μην έχει σημασία. Με το σώμα ερωτεύεσαι, ή με την καρδιά και την ψυχή; Έχει νόημα να τα ξεχωρίζουμε αυτά τα δυο; Το σώμα σου είναι πάντα σε συνεργασία με την ψυχή σου.




Δεν είναι όλα όπως τις ταινίες. Δεν υπάρχουν παραμύθια στην πραγματικότητα.




Όπως έλεγε κι ο Jeorge Bucay: «αν δεθείτε πολύ ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά η γρήγορα θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι. »




Η Μαρίνα ανοίγει βιαστικά την πόρτα και του ψιθυρίζει: «Έρωτας κι αγάπη; Αυτές είναι βαριές κουβέντες για να κρατήσουν περισσότερο από ένα μεθυσμένο βράδυ. Δεν θέλω να μου πεις για πάντα γιατί δε το πιστεύω. Δεν θέλω τη μαγεία, γιατί δεν υπάρχει.




Τα πράγματα είναι εύκολα, εμείς έχουμε την τάση να τα περιπλέκουμε. Δεν είναι καιροί τώρα για αγάπες. Δε θέλω να μ ‘αγαπήσεις.




Θέλω να με φιλάς, θέλω να μ ‘αγκαλιάζεις και να φεύγεις πριν το ξημέρωμα.»


















Συντάκτης: Άννα-Μαρία Μαρίνου











pillowfights
Taxidia Zohs

Μην τους αφήνεις να εκμεταλλεύονται το φιλότιμο και την καλοσύνη σου.

Η διαφορά του χαίρομαι να προσφέρω από του επιτρέπω να χρησιμοποιηθώ.















Της Μαρίας Βουζουνεράκη.




Εντάξει και τι άλλαξε;


Πρόσθεσες άλλον έναν στο δισάκι σου. Το φόρτωσες στην πλάτη και πορεύεσαι. Τουλάχιστον αντέχεις το βάρος. Τουλάχιστον δεν βλέπεις το φόρτωμα.


Το νιώθεις κάθε που κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Στην αρχή δυσκολεύεσαι, μετά συνηθίζεις. Έτσι λες στον εαυτό σου κάθε φορά που λυγίζεις.


Ξέρεις πως έκανες ότι ήθελες και ας έβλεπες πως δεν οδηγεί πουθενά. Έπεισες τον εαυτό σου ότι χαίρεσαι να προσφέρεις. Και ας μην ζήτησες ποτέ κάτι και ας μην διεκδίκησες.


Έφτανε να βλέπεις το γέλιο και την ικανοποίηση.


Έφτανε. Δεν τάισες μια φορά την ψυχή σου με ένα βλέμμα ένα χάδι…


Νόμισες αρκεί που δίνεις εσύ, αρκεί να νιώσεις την χαρά που δεν πήρες. Και όλο άδειαζες.


Πρόσφερες και άδειαζες.


Έτσι ήθελες.


Τώρα; Γιατί αναρωτιέσαι που δεν έχεις κάτι για σένα; Γιατί παραπονιέσαι ότι χρησιμοποιήθηκες;


Εσύ άφησες την πόρτα ανοικτή και κρέμασες μια τεράστια επιγραφή: «ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ»!


Όποιος βλέπει την πόρτα ανοικτή, τρέχει. Δεν τον εμπόδισες! Τον άφησες να αρπάξει, να λεηλατήσει, να μην υπολογίσει.


Εσύ τον έπλασες!


Παζάρι με ατέλειωτες προσφορές! ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ!


Και πέρασε.


Και έφυγε.


Και σιγά μην τον ένοιαξε.


Όταν στέρεψες, διάλεξε άλλο παζάρι!


Γιατί λοιπόν τον κατηγορείς; Αυτός την δουλειά του έκανε, όπως τόσοι άλλοι. Θα τον κατηγορήσεις για αυτό; Όχι αυτός ήταν κύριος! Δεν ζήτησε κλειδιά, δεν έκανε ληστεία, βρήκε την πόρτα ανοικτή. Διάλεξε , φόρτωσε και γραμμή για την έξοδο! Γιατί λοιπόν παραπονιέσαι;


Μα σε παζάρι συναντηθήκατε, απλά δεν κάνατε αλισβερίσι, ο τύπος έψαχνε ευκαιρίες. Φταίει αυτός που δεν είχε τιμή η ψυχή σου?


Πάμε από την αρχή λοιπόν.


Κλείσε τις πόρτες, κατέβασε την επιγραφή και κάνε για πρώτη φορά ταμείο.


Τι έδωσες, τι πήρες. Τι ήθελες, τι κατάλαβε Άρχισε να εξοφλείς, όχι τα χρέη του, τα δικά σου στην ζωή που σε περιμένει.
Μη νομίσεις πως δεν θα ξαναπεράσει απέξω. Θα είναι περίεργος..


Φρόντισε να βρει ένα τεράστιο «ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ», οδό και αριθμό της νέας σου ζωής.


Τότε θα αρχίσει να σκέφτεται πως κάτι θα έπρεπε να έχει πληρώσει.


Γιατί αυτό που μένει μετά την ηδονή της εκμετάλλευσης, είναι τα άδεια χέρια, ένα αμήχανο χαμόγελο στα χείλη και στο μυαλό ένα «ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ»

ΠΗΓΗ
Taxidia Zohs

Κρήτη: «Τόσα χρόνια το παίδευε το κορίτσι» – Ο γάμος που… έγινε πρωτοσέλιδο και έκτακτο στις ειδήσεις [pics, vid]






Ο γάμος της Ευαγγελίας και του Γιάννη δεν έγινε θέμα συζήτησης μόνο στην Κρήτη. Ο γαμπρός, η νύφη και τα περίεργα που σαρώνουν τα social media...

Ο γάμος εγινε πρωτοσέλιδο και… έκτακτο στις ειδήσεις! Ο λόγος για το pre wedding video της Ευαγγελίας και του Γιάννη το οποίο γυρίστηκε με πολύ κέφι, με τη βοήθεια των φίλων του νεαρού ζευγαριού και φυσικά με την εμπειρία της Michalis Cheretis Photography. Τα νέα φτάνουν στο χωριό της Κρήτης και όλοι αρχίζουν να ετοιμάζονται για το μυστήριο. Το βίντεο σαρώνει το διαδίκτυο, χαρίζει άφθονο γέλιο και εντυπωσιάζει με τον τρόπο και την προσοχή που γυρίστηκε…

Παντρεύτηκε ο αδερφός του βουλευτή Λευτέρη Αυγενάκη

Εν τω μεταξύ χαρές και κουφέτα χθες για την οικογένεια του Βουλευτή Ηράκλειου και Γραμματέα της Πολιτικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, Λευτέρη Αυγενάκη, καθώς ο μικρότερός αδερφός του, Γιώργος, ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας με την αγαπημένη του, Άννα.

Λίγο μετά τις 6:00 το απόγευμα, ο Γιώργος και η Άννα ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Τίτου στο Ηράκλειο, με τη χαρά του Βουλευτή να μην μπορεί να κρυφτεί, καθώς ο ίδιος, μάλιστα, συνόδευσε τον αδερφό του στα σκαλιά της εκκλησίας, μαζί με τη μητέρα τους.


Τόσο ο Γιώργος Αυγενάκης όσο και η Άννα Γρηγορίου, υπέρλαμπροι και ευτυχισμένοι χόρεψαν το χορό του Ησαΐα, με τους συγγενείς και τους φίλους του ζευγαριού, να τους εύχονται ολόψυχα «καλούς απογόνους». Μετά την τελετή, οι καλεσμένοι απόλαυσαν ένα όμορφο γλέντι σε κοσμικό μαγαζί των Αρχανών.

Πηγή: zarpanews.gr, neakriti.gr
Taxidia Zohs

Η Πάολα απαντά στην Ελένη Βιτάλη: «Το φόρεμα είναι κοντό αλλά η φωνή μου είναι μακριά..."»



Η Πάολα απαντά στην Ελένη Βιτάλη: «Το φόρεμα είναι κοντό αλλά η φωνή μου είναι μακριά...

Ήταν στα τέλη του περασμένου Μάη, όταν μια δήλωση της Ελένης Βιτάλη για τον Αντώνη Ρέμο και την Πάολα είχε προκαλέσει καλλιτεχνικό σεισμό…


Τέσσερις μήνες μετά, η Πάολα λύνει τη σιωπή της και απαντά πρώτη φορά στην Ελένη Βιτάλη, μέσα από το Πρωινό, με συνέντευξη που έδωσε στον Θέμη Γεωργαντά:


«Ήταν κακό να εκφραστεί έτσι για τον Αντώνη Ρέμο. Για μένα είπε ότι το φόρεμα είναι κοντό και φαίνεται ο ποπός μου. Δεν είναι ψέμα. Το φόρεμα είναι κοντό αλλά η φωνή μου είναι μακριά…


Εγώ αυτή την καλλιτέχνιδα τη θαύμαζα από παιδί, την αγαπούσα από παιδί. Όποτε με ρωτούσαν μιλούσα μόνο γι’ αυτή. Ένας δεν της είπε ότι αυτό το παιδί μιλάει με τόσο όμορφα λόγια γι’ αυτή; Είμαι τόσο μικρότερη από αυτήν σε όλους τους τομείς. Πρέπει να πεις «να ‘ναι καλά όλα τα παιδιά. Προχωρήστε»! Αυτό θα έλεγα εγώ στη θέση της».
Taxidia Zohs

Μην σχεδιάζεις το μέλλον, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του







Ό, τι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του, και αυτό γιατί ο προορισμός του καθενός και το πεπρωμένο του δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια. Μερικές φορές οι καταστάσεις δείχνουν να μη μας ευνοούν και παρά τις προσπάθειές μας τα πράγματα δεν έρχονται όπως θα θέλαμε.

Τα όμορφα πράγματα δεν προγραμματίζονται, απλώς συμβαίνουν τυχαία στη ζωή μας και έτσι δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε γι’ αυτά. Γιατί αν κάτι είναι γραφτό να συμβεί, θα συμβεί ούτως ή άλλως. Ενώ αν κάτι άλλο δεν είναι γραφτό, τότε δεν θα συμβεί ποτέ. Είναι τόσο απλό.

Έτσι, για πολλά πράγματα στη ζωή μας που δεν εξαρτώνται από μας, καλό είναι να μην τα προγραμματίζουμε και να μην περιμένουμε τη στιγμή που θα έρθουν σε μας. Να σταματήσουμε να εφευρίσκουμε λόγους για τους οποίους εμμένουμε στο να ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι αναζήτησης και να αποδράσουμε από τον κόσμο των ατελέσφορων προσδοκιών και χρονοδιαγραμμάτων.

Η αποδοχή ότι τα πράγματα στη ζωή έρχονται με έναν απλούστερο τρόπο, απελευθερώνει τις αισθήσεις μας, με αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε τη ζωή προσεγγίζοντας την ευτυχία με έναν πιο άνετο και ήρεμο τρόπο.
Διάφορα πράγματα στη ζωή μας έρχονται, φεύγουν και αλλάζουν ταυτόχρονα

Όλοι μας συμφωνούμε ότι είμαστε το σύνολο των τυχαίων γεγονότων που μας έχουν συμβεί και των επιθυμιών μας. Ωστόσο, μερικές φορές τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μας δεν αντιστοιχούν με τις επιθυμίες μας και είναι δύσκολο για μας να δεχτούμε τις συνέπειες που συνεπάγονται. Κάτι τέτοιο μας κάνει ανήσυχους, μας αγχώνει και πικράνει την ύπαρξή μας.

Εδώ ταιριάζει μια διάσημη Αραβική παροιμία: Αν έχεις μια λύση στο πρόβλημά σου, γιατί να ανησυχείς; Και αν δεν έχεις, γιατί να προβληματίζεσαι;

Ίσως μοιάζει παράδοξο το ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τα προβλήματα που δεν μπορούμε να λύσουμε, αλλά το να τα αφήσουμε πίσω μας και να παραμείνουμε ήρεμοι, μερικές φορές είναι ο πιο σωστός δρόμος.

Από τα πρώτα πράγματα που καλό είναι να παραδεχόμαστε είναι ότι υπάρχουν καταστάσεις που είναι πέρα από τον έλεγχό μας και εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήνουμε τη ζωή να κυλά και να αποδεχόμαστε τα γεγονότα που μας τυχαίνουν.
Δεν είμαστε το κέλυφος της ύπαρξης, αλλά η ανάσα της

Είμαστε αυτά που τρώμε, τα εμπόδια στα οποία σκοντάφτουμε, οι γρατσουνιές που δεν επουλώνονται στο σώμα και η πράξη του τέλος της ζωής μας. Δεν είμαστε μόνο τα χαμόγελα, οι χαρές και οι αλήθειες, αλλά επίσης τα ψέματα (αυτά που λέμε στους άλλους και αυτά που λέμε στον εαυτό μας), είμαστε οι επικρίσεις και τα δάκρυα που δεν έχουμε χύσει.

Έτσι, αν θέλαμε να εντοπίσουμε κάθε κομμάτι από το οποίο αποτελούμαστε, θα ήταν κάτι περισσότερο από μια περίπλοκη διαδικασία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανησυχούμε για το αν θα είμαστε ευτυχισμένοι ή για το τι μας επιφυλάσσει η ζωή στη συνέχεια.

Τα παραπάνω δεν έχουν να κάνουν με το αν πιστεύει ή δεν πιστεύει κάποιος στην τύχη, αντιθέτως μας διδάσκουν πως πρέπει να αφήνουμε τα γεγονότα να μας εκπλήσσουν και, συνεπώς, να αφήνουμε ανοιχτά τα παράθυρα των συναισθημάτων μας και να παραμένουμε χαλαροί, ώστε να αναζωπυρώσουμε τα αισθήματα μας.

Μερικές φορές είναι απαραίτητο να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας και να αφήσουμε κατά μέρος τις προσδοκίες μας. Δηλαδή, θα πρέπει να αδειάσουμε το μυαλό μας από τις σκέψεις του, προκειμένου να αποκτήσουμε μια νέα προοπτική. Ας μετρήσουμε μέχρι το δέκα παίρνοντας μια ανάσα γεμίζοντας τους πνεύμονές με οξυγόνο. Αυτό θα μας προφυλάξει από τις χαμένες ευκαιρίες και από το να μετανιώσουμε γι’ αυτά που έχουμε χάσει. Όταν πρέπει να τελειώνουμε μια περίοδο, πρέπει να το κάνουμε, να σεβόμαστε τα σημεία στίξης που χρησιμοποιήσαμε και να ξεκινάμε μια νέα παράγραφο.

Ο Νίτσε έλεγε πως ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό και είναι ακριβώς αυτή η ώθηση που μας δίνει τη δύναμη να περπατήσουμε χιλιόμετρα δύσβατων μονοπατιών ξυπόλυτοι. Η αλήθεια είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε και να παραμερίσουμε τα λάθη του παρελθόντος και να πλεύσουμε πιο γρήγορα σε νέα πράγματα με το αεράκι της αλλαγής.

Να θυμάστε ότι τα μέρη του εαυτού μας που είναι χαλαρά συνδεδεμένα χάνουν συνήθως τη δύναμη που χρειάζονται για να τεθούν σε λειτουργία. Έτσι, δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε τη ζωή μας στο παρελθόν μιας και οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται προς τα πίσω.

Κοιτάξτε μόνο μπροστά, μάθετε να χαλαρώνετε, να εξετάζετε πολύ προσεκτικά τις άσχημες σκέψεις που περνούν από το μυαλό σας και να συλλογίζεστε τη ζωή με υπομονή. Μην επιδιώκετε να σχεδιάζετε κάθε χιλιοστό της διαδρομής σας στη ζωή. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να μάθετε να εστιάζετε σωστά σε αυτά που σας έρχονται, να εντοπίζετε τις ευκαιρίες και να εμπνέεστε από την τύχη.

Taxidia Zohs

Φτιαξτε εύκολα τον Πεντανόστιμο χαλβά Φαρσάλων γνωστό από τα πανηγύρια!







Από παιδάκι θυμάμαι που πηγαίναμε με τους γονείς μου σε πανηγύρια και είχαν αυτό το χαλβά. Ποτέ δεν πίστευα οτι θα μπορούσε να γίνει στο σπίτι!



Όταν λοιπόν πρόσφατα τον εφαγα στη θεία μου, καταλαβα οτι ο πανηγυρτζίδικος παρολο που ηταν νοστιμος δεν ειχε καμια σχεση με αυτόν! Σας την παραθέτω λοιπόν δια χειρός θείας Έφης. Απίστευτο με πόσα λίγα υλικά έφτιαχναν αριστουργήματα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Προτείνω να μην το φάτε ζεστό γιατί θα σας πέσει καπως βαρύ. Enjoy!

Υλικά

10 καλές μερίδες
2 κ 1/2 φλυτζανια ζάχαρη (και με καστανή ειναι εξίσου νόστιμος)
2 φλυτζάνια κορν φλάουρ (ή νισέστε), οτι έχετε
5 φλυτζάνια νερό (κατα προτιμηση κρύο για να μη σβολιασει το κορν φλαουρ)
5 κουτ. σούπας σησαμέλαιο ή αραβοσιτέλαιο
5 κουτ. σουπας μαργαρίνη με βουτυρο
αμυγδαλα αποφλοιωμένα
2 βανίλιες
Οδηγίες

25 Minutes
Σε μια κατσαρόλα ριξτε 3-4 κουταλιες ζαχαρη και αφηστε την να καραμελώσει για καποια δευτερολεπτα. Αυτό θα δώσει το χρώμα και την γεύση στο χαλβά.
Ριξτε τη μισή ποσότητα νερού στην κατσαρόλα και ανακατέψτε. Στη συνέχεια ριξτε και την υπολοιπη ζαχαρη μεσα στην κατσαρόλα και αφηστε το σιρόπι να βρασει για δεκα περιπου λεπτά.
Την αλλη μισή ποσότητα κρύου νερού θα την ανακατεψετε με το κορν φλαουρ ή το νισεστέ σε ενα μπωλ.
Όταν το σιρόπι ειναι έτοιμο θα ρίξετε μέσα το μιγμα του κορν φλαουρ και θα ανακατευετε συνεχεια. Θέλει μπρατσα, οχι αστεία.
Συνεχίζετε να ανακατεύετε, ρίχνετε τις βανίλιες και το σησαμέλαιο το οποιο θα το ριχνετε γυρω γυρω στα τοιχώματα της κατσαρολας ώστε να βοηθήσει να ξεκολλήσει ο χαλβας.
Στο τελος η θεια μου ριχνει και βούτυρο για να του δώσει μια εξτρά νοστιμιά.
Σε ενα αντικολλητικό τηγανι καβουρντίζετε τα αμυγδαλα και τα προσθέτετε στο μίγμα.
Τα βαζετε όλα σε ενα ταψάκι ή σε ατομικά και τα αφήνετε να κρυώσουν.

Taxidia Zohs

Συνταγή για νόστιμη ομελέτα μόνο με τρία υλικά - To τέλειο πρωινό







Μέσα σε λίγα λεπτά μπορείς να ετοιμάσεις την πιο νόστιμη ομελέτα, που περιέχει μόνο τρία υλικά. Αυγά, μανιτάρια και τυρί. Μπορείς να τη σερβίρεις για πρωινό, μεσημεριανό ή βραδινό.

Υλικά που θα χρειαστείς:
2 αυγά
1 φλ. μανιτάρια ψιλοκομμένα
λίγο λάδι
αλάτι, πιπέρι
μυρωδικά (προαιρετικά)
1/2 φλ. κίτρινο τυρί τριμμένο (ή φέτα)
λίγο γάλα (προαιρετικά)

Εκτέλεση:
-Ρίξε ελάχιστο λάδι στο τηγάνι και πρόσθεσε τα μανιτάρια. Στη συνέχεια, χτύπησε τα αυγά σε ένα μπολ και πρόσθεσε λίγο νερό ή γάλα, πιπέρι, λίγο αλάτι και τα μυρωδικά που επιθυμείς.
-Το τριμμένο τυρί μπορείς να το προσθέσεις στο μείγμα με τα αυγά ή μόλις τα ρίξεις στο τηγάνι. Άφησε την ομελέτα να ψηθεί καλά και από τις δύο μεριές και στη συνέχεια, σέρβιρε στα πιάτα. Μπορείς να τη συνοδεύσεις με φρυγανιστό ψωμί και φέτες ντομάτας.


Taxidia Zohs

Ένα εξαιρετικό αφιέρωμα για τους 50αρηδες







Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατουσες μας.



Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.

Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.



Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.









Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.









Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο.



Τα αστικά λεωφορεία Σκανια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλέ δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα. Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ηταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα.

Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρί καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;

Τα κίτρινα τρόλευ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.







Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.

Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia, τα Peugeot 403, τα Renault 10 ή το Simca 1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα.



Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.



Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ.





Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περιίμεναν πελάτη.

Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας



Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.



Στο κομμωτήριο της γειτονιάς οι κυρίες ψηνόντουσαν με τις ώρες κάτω απ τις κάσκες σεσουάρ με τα μαλλιά πασαλειμένα πλίξ τυλιγμένα σε ρόλλει κι όλα μαζί σκεπασμένα με δίχτυ και τα αυτιά σκεπασμένα με κοκκάλινα καπάκια. Η μανικιουρίστα καθάριζε τα πετσάκια και έβαφε τα νύχια με κατακόκκινο μανό που μύριζε ασετόν από δέκα μέτρα μακριά.



Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός. Μόνο σε κανένα ζαχαροπλαστείο εύρισκες γαλλικό και βέβαια τον πλήρωνες πανάκριβα.

Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.



Σαββατόβραδο στα μικράτα μας σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου και το βράδυ ταβερνάκι με μπριζολίτσα παιδάκια και μια γουλιά μπύρα που μας έδινε κρυφά η μάνα μας γιατί «το παιδί δεν πρέπει να πίνει».



Και αργότερα πιο μεγάλοι πια σινεμά και καφετέρια στον Πύργο των Αθηνών ,το Loubier, το Blue Bell, του Φλόκα, το Βυζάντιο, του Βρυλώνια με τις φοβερές μακαρονάδες. Τη Σόνια.



Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωϊ τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστο υποβρύχιο μεσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι.

Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.





Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το σπρωχνε στο χωματόδρομο. Παπασπύρου ΑΣΤΥ ΕΒΓΑ. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.



Τα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες, Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι.

Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπανιο με τις κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και ναι βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.











Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα. Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.



Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι απ τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ την εκκλησία, αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο απ τις ΕΒΓΑ της γειτονιάς.

Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες. Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.



Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε. Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.

Οταν κάναμε ποδήλατο (eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέττο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι

Περνάγαμε ώρες έξω απ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλληρα για να μη φουσκώσουν.



Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέττες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων.

Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος !

Σκάβαμε λακουβάκια για να παίξουμε γκαζές, ακόμα και κουτσό μαζί με τα κορίτσια, χαρτάκια ή απ αυτά που αγοράζαμε απ τα περίπτερα ή με τα χαρτόνια απ τα πακέτα τα τσιγάρα.

Πηγαίναμε στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ την πόρτα.

Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά. Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ τις μεγάλες κατσαρόλες .

Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.

Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει. Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.

Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι. Φεύγαμε απ το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ το μπαλκόνι να τσακιστούμε να ανεβούμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internet άντε κανένα ραδιόρφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. Τρείς μέρες πρωι, τρείς μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.

Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους, τις Αγγλικούδες και τους Τεχνικούς. Τα παρατσούκλια που τους βγάζαμε τα παλιόπαιδα. Ο γιαουρτάς, ο καρκίνος ο θέκλας η θρούμπος ο φισφιρίκος. Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο. -Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πεί τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.

Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και ταΆ αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.

Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στον Κάλαμο, τον Αη Γιάννη το Ρώσσο, το Ναύπλιο, τον Οσιο Λουκά, τους Δελφούς για να δούμε τον Ηνίοχο τον σκανδαλιάρη που σε κοίταγε πονηρά όπου κι αν στεκόσουνα ,με κάτι απίστευτα πούλμαν.

Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στα άδεια οικόπεδα που τώρα έχουν γίνει μεζονέτες και στούντιο.

Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ τα γένια και τη χοντρή φωνή.



Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα ,το χνούδι πάνω απ το χείλος μας.

Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέϊκ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς. Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνενόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας.

Πηγαίναμε στο γήπεδο τρείς ώρες πριν το μάτς και γυρίζαμε παπί απ τη βροχή και παγωμένοι μέχρι το μεδούλι τυλιγμένοι με μουσκεμένες σημαίες και χωμένοι σε πλαστικές σακούλες Κι με τις κάλτσες να τρέχουν

Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα . Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;

Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.

Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό και κρυφτοντένεκο, ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις μπουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.

Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα.

Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.

Πηγή

TOP εβδομαδας

Ροη Ειδησεων

Ταξιδια